kboubaris

Φαρμακευτική Πολιτική


Τα τελευταία 20 χρόνια, η έλλειψη μίας σοβαρής πολιτικής προσέγγισης για το φάρμακο, δημιούργησε μεγάλα προβλήματα, τόσο για τους ασφαλιστικούς οργανισμούς, όσο και για τους πολίτες αλλά και για την εθνική οικονομία. Το 1990, από το σύνολο των ιδιοσκευασμάτων που κυκλοφορούσαν στην ελληνική αγορά, εισαγόταν από το εξωτερικό μόνο το 29%. Το ποσοστό αυτό έχει διπλασιαστεί: και σήμερα έχει φτάσει στο 58% ενώ οι περισσότερες ελληνικές παραγωγικές μονάδες έπαυσαν να λειτουργούν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της κρίσης που περνάει η εγχώρια παραγωγή φαρμακευτικών προϊόντων, μετά από 20 χρόνια διωγμών. Μάλιστα, με την εφαρμογή της αναξιόπιστης επιστημονικά λίστας «συνταγογραφούμενων φαρμάκων» από τα ασφαλιστικά ταμεία, η ιδιωτική δαπάνη για το φάρμακο εκτινάχθηκε (με στοιχεία του 2001) στα 200 δισεκατομμύρια δρχ.3,21 Συμπερασματικά, η φαρμακευτική πολιτική της τελευταίας εικοσαετίας, με τη συρρίκνωση της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας, είχε σαν αποτέλεσμα:

– Την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας

– Την εξάρτηση της ελληνικής αγοράς από τις εισαγωγές

– Την υπερβολική κυριαρχία στην ελληνική αγορά των μεγάλων πολυεθνικών μονοπωλίων

– Επιπλέον, ο Ε.Ο.Φ. μετατράπηκε σε έναν υπερτροφικό δεινόσαυρο και δεν ανταποκρίνεται στο έργο που έπρεπε να επιτελεί.

Επιπλέον, στο πεδίο αυτό διαπιστώνεται το πρόβλημα της αδυναμίας ελέγχου και συγκράτησης της αλόγιστης φαρμακευτικής συνταγογράφησης και εργαστήριο-διαγνωστικών εξετάσεων. Η ασκούμενη πολιτική φαρμάκου έχει ιδιαίτερη σημασία, τόσο για τις υγειονομικές δαπάνες, όσο και για την υγεία των πολιτών.

Δεδομένου ότι στην αγορά του φαρμάκου δεν λειτουργεί ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, η ρυθμιστική κρατική παρέμβαση είναι απολύτως επιβεβλημένη.

Το 1996 υιοθετήθηκε και στην Ελλάδα ο θεσμός «της λίστας φαρμάκων», για τα οποία τα ασφαλιστικά ταμεία κατέβαλαν το κόστος. Ο θεσμός δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, παρά μόνο σε πολύ μικρό βαθμό. Το 2006 η «λίστα» καταργήθηκε τελείως, παρά το γεγονός ότι εφαρμόζεται σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς όμως να υιοθετηθεί και να εφαρμοσθεί κάποια εναλλακτική μέθοδος ελέγχου της συνταγογραφίας, της πολυφαρμακίας και της σπατάλης.

Το περιοριστικό μέτρο της «λίστας» θα μπορούσε να έχει και στο μέλλον χρησιμότητα, σαν μεταβατική πολιτική, μέχρις ότου υιοθετηθούν και εγκατασταθούν σύγχρονοι, τεχνολογικά προηγμένοι και επιστημονικά άρτιοι μηχανισμοί συγκράτησης του κόστους και προστασίας της υγείας των πολιτών.