kboubaris

Ιδιωτικός Τομέας υγείας


Σε ότι αφορά την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (Π.Φ.Υ.) το δημόσιο σύστημα υγείας στη χώρα μας φάνηκε τη δεκαετία του ‘80 να αντιμετωπίζει τη ζήτηση για υπηρεσίες Π.Φ.Υ. με τη δημιουργία των Κέντρων Υγείας. Εντούτοις, η πλήρης σημερινή υποβάθμιση τους, η πολιτική αδυναμία υλοποίησης των κέντρων υγείας αστικού τύπου, η μη ένταξη των κλάδων ασθενείας των ασφαλιστικών ταμείων στο ΕΣΥ, η χαμηλή χρηματοδότηση της Π.Φ.Υ. σε συνδυασμό με τις χαμηλές αμοιβές του ιατρικού, νοσηλευτικού και παραϊατρικού δυναμικού, είχαν ως αποτέλεσμα τη προσφορά υποβαθμισμένων ποιοτικά υπηρεσιών, μεγάλου χρόνου αναμονής και πλήρη αδυναμία κάλυψης των αναγκών.

Τα ανωτέρω οδήγησαν τον Έλληνα πολίτη στον ιδιωτικό πρωτοβάθμιο τομέα υγείας. Η υπερπροσφορά γιατρών, η υπερπροσφορά ιδιωτικών εργαστήριο-διαγνωστικών κέντρων, η υπερπροσφορά σύγχρονης βιοϊατρικής τεχνολογίας, η πλήρης απουσία δημοσίας οδοντιατρικής περίθαλψης και η απουσία ουσιαστικού ελέγχου του ιδιωτικού τομέα μέσω ενός ηλεκτρονικού συστήματος παρακολούθησης κάθε ιατρό-εργαστηριακής πράξης, συντέλεσαν στην έκρηξη της ζήτησης για ιδιωτικές υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας και στην αναστροφή της σχέσης δημοσίων και ιδιωτικών δαπανών υγείας στην Π.Φ.Υ. Το ποσοστό των δημοσίων δαπανών για ιατρική-οδοντιατρική περίθαλψη στο σύνολο των δημοσίων δαπανών για υγεία ανέρχεται σε 24% ενώ των ιδιωτικών σε 66%. Για οδοντιατρική περίθαλψη η αντιστοιχία είναι 1,2% και 34% αντίστοιχα. Αντίθετα με την Π.Φ.Υ. στη χώρα μας, η νοσοκομειακή περίθαλψη μπόρεσε, σε μεγάλο βαθμό, να καλύψει τη ζήτηση των νοσοκομειακών υπηρεσιών μέσω κυρίως των δημοσίων ιδρυμάτων (αυξάνοντας τους συνολικά εξελθόντες ασθενείς από 969.695 το 1972 σε 1.116.324 το 1982, σε 1.552.940 το 1997, και σε 2.036.052 το 2004).

Παρά την παραπάνω ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα υγείας κυρίως σε ποιοτικές υποδομές, το χαμηλό ποσοστό ιδιωτικής ασφαλιστικής κάλυψης του Ελληνικού πληθυσμού και το υψηλό κόστος της νοσοκομειακής περίθαλψης έχουν οδηγήσει τη ζήτηση για δημόσιες νοσοκομειακές υπηρεσίες σε εντελώς αντίθετη πορεία από την Π.Φ.Υ. Η δημόσια νοσοκομειακή περίθαλψη στο σύνολο των δημοσίων δαπανών απορροφά το 56% ενώ η αντίστοιχη ιδιωτική περίπου το 13%. Αυτή η εξέλιξη βεβαίως δείχνει ότι ο δημόσιος τομέας δευτεροβάθμιας φροντίδας μπόρεσε να ανταποκριθεί στη ζήτηση, αλλά πάσχει από σοβαρά προβλήματα που δεν του επιτρέπουν να λειτουργήσει πραγματικά αποτελεσματικά, ενώ η ικανοποίηση των ασθενών για την δευτεροβάθμια φροντίδα είναι ιδιαιτέρως χαμηλή.

Ο ιδιωτικός τομέας υγείας προσελκύει τους πολίτες που μπορούν να ζητήσουν τις υπηρεσίες του ακριβώς επειδή είναι ασθενοκεντρικός. Επιπλέον εμφανίζει σημεία υπεροχής σε σχέση με το δημόσιο, όπως (α) η υψηλή ταχύτητα ανταπόκρισής του ως προς την κάλυψη των αναγκαιουσών υποδομών και κυρίως στην ενσωμάτωση της ιατροτεχνολογικής καινοτομίας και των νέων διαγνωστικών και θεραπευτικών μεθόδων και (β) το μειωμένο «κόστος χρόνου» και την καλή ποιότητα ξενοδοχειακών υπηρεσιών που παρέχει ο ιδιωτικός τομέας στους καταναλωτές (ασθενείς). Βεβαίως στον ιδιωτικό τομέα δευτεροβάθμιας φροντίδας υγείας μπορεί να στραφεί μία μικρή μόνον μερίδα των πολιτών εξαιτίας του πολύ υψηλού του κόστους.