kboubaris

Μετά από πολλά χρόνια απασχολούμενος με τα κοινά της Νοσηλευτικής, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να παραιτηθώ έγκαιρα από όλα αυτά για να <<σωθώ>> και να μπορέσω να ζήσω και να λειτουργήσω ελεύθερα, ξεφεύγοντας από την ψευδαίσθηση ότι <<είμαι σημαντικός για την Νοσηλευτική>> και ότι μπορώ να την βοηθήσω με την δράση μου. Η αλήθεια είναι ότι η Νοσηλευτική δεν χρειάζεται εμένα ή κάποιον άλλο για να σωθεί, η πραγματικότητα είναι ότι η Νοσηλευτική μπορεί να βοηθήσει και να σώσει όλους εμάς που με περισσό εγωισμό αυτοχρησθήκαμε σωτήρες της!!!!!!!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΕΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ, αυτή που έχρησε στο παρελθόν ηρωικές μορφές προσφοράς προς τον άνθρωπο και τότε πραγματικά ίσως να μπορέσουμε να φανούμε άξιοι να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι σε αυτήν.
ΟΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ……….. ΤΟΤΕ ΘΑ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΑ.
Κάποια στιγμή στην ζωή καταλαβαίνεις ότι το ποιο σημαντικό πράγμα που έχεις να δώσεις, μέσα από την Νοσηλευτική είναι η αγάπη στον συνάνθρωπο, να δίνεσαι μένοντας ο εαυτό σου, εναντίον της αγωνίας, της δυστυχίας στηρίζοντας ολιστικά τον άνθρωπο στην ποιο δύσκολη στιγμή του, στην αρρώστια.
<<όποιος θέλει να είναι πραγματικά πλούσιος, ας μην κάνει την περιουσία του μεγαλύτερη, αλλά την πλεονεξία του μικρότερη>>.