ΟΣΟ ΚΑΚΟ μπορεί να κάνει στην κυβέρνηση της κατοχής εκείνος ο γραφικός σκύλος που προπορεύεται των συλλαλητηρίων, άλλο τόσο κακό μπορούν να της κάνουν και οι τετράπαχοι εργατοπατέρες που ηγούνται διατεταγμένων διαδηλώσεων, σείουν τεράστια πλακάτ με την κραυγή «πεινάμε» και θέτουν τους ανυπεράσπιστους πολίτες σε ομηρία, με μόνο στόχο τα συντεχνιακά τους κεκτημένα...
ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ που κάνουν σίγουρα κακό είναι στη βαριά λαβωμένη πατρίδα, που γίνεται κάθε μέρα φτωχότερη: Με τα μισά της ακίνητα να «πωλούνται» ή να «ενοικιάζονται», με 250.000 μαγαζιά στο λουκέτο, με την επίσημη ανεργία στο 14%, με χιλιάδες νεαρούς πτυχιούχους να φεύγουν προτροπάδην για τα ξένα, με το δημόσιο χρέος στα 340 δισ. και με ένα «Μνημόνιο νούμερο 4» να ξεφουρνίζεται...
ΠΟΙΟΣ, όμως, μπορεί (αλλά και θέλει) να φέρει τη σωτήρια για τον τόπο αλλαγή; Ούτε, βεβαίως, η «εξ επαγγέλματος» επιθετική Αλέκα Παπαρήγα, ούτε ο θορυβώδης Αλέκος Τσίπρας ή ο ανατρεπτικός Αλαβάνος, ούτε και οι νεαροί κουκουλοφόροι με τα τόξα και τα γκαζάκια...
ΟΥΔΕΙΣ εξ αυτών έχει την παραμικρή πιθανότητα (εδώ, δε, που τα λέμε, ουδέ καν τη βούληση) να ανατρέψει τον Γιώργο Παπανδρέου. Οι επιθέσεις τους είναι «οριακές» και άσφαιρες. Ουδέποτε θανατηφόρες. Αν κάποια επίθεση ξεφύγει από τον έλεγχό τους, τη... φρενάρουν, μην και χάσουν τον «σάκο του μποξ», δηλαδή τον απαραίτητο για την ύπαρξή τους αντίπαλο...
ΤΟ ΞΕΡΕΙ ο Γεώργιος Παπανδρέου, το ξέρουν και οι μαέστροι της ψυχοπολιτικής που εργάζονται αθόρυβα, αλλά λίαν αποτελεσματικά στα υπόγεια στρατηγεία του. «Οσο οι αντίπαλοί μας δεν έχουν να προτείνουν εναλλακτική λύση, μη φοβάσαι τίποτε, πρόεδρε», του λένε... Και παίζουν το επικοινωνιακό παιχνίδι, φουσκώνοντας άσχετες υποθέσεις, όπως η δήθεν συγχώνευση των δύο τραπεζών ή οι αθλιότητες του ντέρμπι ή οι 250 απεργοί της Υπατίας. Ενώ καταπνίγουν «στα ψιλά» τις καθημερινές πλέον προκλήσεις των Τουρκαλάδων στο Αιγαίο ή το θηριώδες σκάνδαλο των υποβρυχίων ή τις υπόγειες διαβουλεύσεις για το Κυπριακό και το Σκοπιανό...
ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙΤΕ όμως -και με το δίκιο σας- ποιος τότε, αν όχι οι πολέμιοι του κ. Παπανδρέου, είναι σε θέση να δώσει στη δόλια πατρίδα «πειστική εναλλακτική λύση», που θα τη βάλει στον δρόμο της σωτήριας αλλαγής; Μήπως η τρισυπόστατη Δεξιά με τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη και την Ντόρα, που ούτε καν διανοούνται να ενωθούν σε ενιαία παράταξη εξουσίας; Ή μήπως η κατακερματισμένη Αριστερά με τα τρία αλληλομισούμενα κόμματα και την ισχνή επιρροή στον λαό; Ή μήπως ο λαοφιλής Μίκης, που κάνει σήμερα τη μεγάλη σύναξή του στη Θεσσαλονίκη, πλην όμως οι «σπίθες» του δεν φαίνεται να ανάβουν ανατρεπτικές φωτιές, όπως κάποτε τα τραγούδια του;...
ΘΑ ΞΑΝΑΠΩ σήμερα ότι τη σωτήρια αλλαγή μπορούν να την ξεκινήσουν μόνον οι υγιείς δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ. Οι δέκα, οι είκοσι, οι πενήντα καπεταναίοι του, άνδρες και γυναίκες (ας μην αναφέρω ονόματα, τους γνωρίζουμε οι περισσότεροι, ως σεμνούς, ταπεινούς και... άφραγκους), που κάποιο ωραίο πρωί, ίσως σε ημέρα σημαδιακή, θα μαζευτούν σε φιλικό σπίτι (όχι, βέβαια, στο αριστοκρατικό κλαμπ «17» του Κολωνακίου) και θα μηνύσουν στην κυβέρνηση του Μνημονίου:
«ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, τα λάθη σας είναι, δυστυχώς, πολύ περισσότερα από τα επιτεύγματά σας. Η πατρίδα δεν αντέχει άλλο. Είναι στο χείλος του γκρεμού. Κάμετε πέρα με το καλό και αφήστε να ιδούμε πώς θα μονοιάσουμε με τους από κει και πώς θα βάλουμε όλοι μαζί ένα χέρι να τη σώσουμε!.. Ετσι ώστε αμέσως μετά να πάρει σειρά ο λαός και να φτιάξει μια Βουλή (απείρως φτωχότερη από τη σημερινή) που θα αναστήσει την Ελλάδα! Σε πείσμα της φράου Μέρκελ και της στυγνής ξενοκρατίας!..
ΣΕΝΑΡΙΟ φαντασίας, θα πείτε. Σενάριο ελπίδας, θα αντιτείνω. Ισως, όμως, και... ρεπορτάζ με κόκκους αληθείας. Ιδωμεν!..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου