Χρόνια Πολλά...Χριστός Ανέστη...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ χρόνια πολλά σε όλο τον κόσμο, υγεία, ειρήνη, χαρά από βάθος καρδιάς.

Οικονομική Κρίση, μια πολυ ενδιαφερουσα αποψη !!!

Μετά βαΐων και κλάδων πάμε για τον Γολγοθά!..

Μετά βαΐων και κλάδων πάμε για τον Γολγοθά!..



Κυριακή των Βαΐων!




«ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ», επί ρωμαϊκής κατοχής, ένας ψυχωμένος αντιστασιακός, ονόματι Ιησούς, καβάλα στο γαϊδουράκι του, έμπαινε στην Ιερουσαλήμ, με τους υπόδουλους συμπατριώτες του να του στρώνουν τον δρόμο με βάγια. Είχαν πληροφορηθεί ότι, λίγες ώρες πριν, εκεί κοντά, στη Βηθανία, ο άνθρωπος αυτός είχε αναστήσει από τον τάφο τον φίλο του Λάζαρο με την κραυγή «Λάζαρε, δεύρο έξω!». Οτι ήταν ο Μεσσίας που είχε νικήσει τον θάνατο!..



ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ της εποχής, δηλαδή οι τετράπαχοι Εβραίοι αρχιερείς, πανικόβλητοι από την εμφάνιση του νεαρού επαναστάτη, κατάλαβαν ότι κινδυνεύει το «κρατούν σύστημα». Και δεν άργησαν να βρουν προδότες, να καταδικάσουν και να καρφώσουν τον ανατροπέα στον σταυρό του μαρτυρίου, μαζί με κοινούς ληστές.



ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ της «αιώνιας ζωής», όμως, ο Ναζωραίος νίκησε για δεύτερη φορά τον θάνατο και ανέστησε εαυτόν, πιστεύοντας ότι ο θάνατος κάθε άλλο παρά δημιούργημα του Παντοδύναμου ήταν... Και ότι κάποια μέρα θα εξαφανιζόταν διά παντός.



ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ συμβαίνει και με τα έθνη. Δεν γεννιούνται για να πεθαίνουν, αλλά για να ζουν αιώνια. Αδυσώπητη πάλη της ζωής με τον θάνατο βιώνει επί 180 χρόνια και η δύστυχη πατρίδα, με κορύφωση τη ζοφερή κρίση των ημερών μας. Χωρίς, όμως, να έχει εμφανιστεί ακόμη ο αρχηγός αντιστασιακού κινήματος, που θα κατατρομάξει το «κρατούν σύστημα» και θα απαλλάξει την πατρίδα μας από την ξένη κατοχή. Γιατί καμιά άλλη χώρα δεν έχει να αντιτάξει τόσους αγώνες, τόσους ήρωες και τόσους μάρτυρες, όσους η χιλιολαβωμένη Ελλάδα.



ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ τα γεγονότα του Απριλίου: Κυριακή των Βαΐων (10 Απριλίου του 1826) ήταν που οι γενναίοι κάτοικοι του Μεσολογγίου αποφάσιζαν την ηρωική «Εξοδο» εν γνώσει τους ότι δεν θα γλίτωναν ούτε οι μισοί. Απρίλιος του 1941 ήταν που αυτοκτονούσε ο μάρτυρας πρωθυπουργός Κορυζής για να μην υποχρεωθεί να υπηρετήσει τη γερμανική κατοχή. Οπως το ίδιο έπραξε και η ηρωική συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα (γιαγιά του Αντώνη Σαμαρά), καθώς και ο γενναίος φρουρός της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη. Ολοι τους περιφρόνησαν τον θάνατο. Για αυτό και έμειναν αιωνίως αθάνατοι.



ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ πρόβαλε η ελληνική Κύπρος όταν Απρίλιο του 2004 είπε (μαζί με τον Καραμανλή) «ΟΧΙ» στο εθνοκτόνο σχέδιο Ανάν. Και αντίσταση στους ξένους «προστάτες» πρόβαλε η κυβέρνηση Καραμανλή όταν, Απρίλιο του 2008, ύψωσε βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, πράγμα που έκανε τους ξένους «προστάτες» να αφηνιάσουν με τα γνωστά επακόλουθα.



ΑΠΡΙΛΙΟ του 1998 «έφυγε» ο εθνάρχης Καραμανλής, αλλά και ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, για να τον διαδεχθεί ο... λίαν ενοχλητικός στο «κρατούν σύστημα» Χριστόδουλος. Που, αν ζούσε σήμερα, θα ήταν επικεφαλής μιας πανελλήνιας ανυπακοής στην ξένη κατοχή...



ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ να καταλήξουμε; Οτι ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ένας πειθήνιος «Νενέκος», δηλαδή άνθρωπος των ξένων κατακτητών (τροϊκανών και υπερατλαντικών); Οτι επιμένει στις λανθασμένες ντιρεκτίβες του Μνημονίου, βέβαιος ότι θα τον στηρίξουν μέχρι τέλους οι ξένοι «προστάτες»; Οτι ο ελληνικός λαός δεν θα ξεσηκωθεί γιατί χειραγωγείται αποτελεσματικά από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες;



ΟΣΟΙ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝ να τον ακολουθούν επιμένουν πως είναι ένας θαρραλέος πατριώτης. Οτι καθένας θα έκανε τα ίδια στη θέση του. Και ότι εν τέλει θα μείνει στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός που γλίτωσε την Ελλάδα από το χείλος της καταστροφής... Ποιος δεν θα το ευχόταν; Ποια, όμως, θα είναι η τύχη του αν η πατρίδα, αλυσοδεμένη διά παντός στους δανειστές της, γράψει με τη δική του υπογραφή το τέλος της ένδοξης ιστορίας της; Και ποιος θα εμποδίσει τους μελλοντικούς (ίσως αυριανούς) επαναστάτες να αποκαλέσουν τους σημερινούς οπισθοφύλακες του συστήματος «ολετήρες του έθνους» - ό,τι κι αν αυτό σημαίνει για την τύχη τους;



Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 18 Απριλίου 2011 - 7:00

Η κυβέρνηση υπέβαλε ήδη αίτημα για αναδιάρθρωση; Θυσία ο λαός υπέρ των τραπεζών;;

Σε μόνιμη σκλαβιά ο λαός υπέρ των τραπεζών.Όπως διαβάζουμε στην Κυριακάτικη εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, αλλά και στη σημερινή εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, η κυβέρνηση, εν αγνοία του ελληνικού λαού, υπέβαλε ήδη αίτημα στην τρόϊκα για αναδιάρθρωση του χρέους με τη μορφή της....


επιμήκυνσης του συνόλου του χρέους και όχι μόνο των 110 δις ευρώ. Αυτό, κατά τη γνώμη μας συνιστά σοβαρό πολιτικό ολίσθημα και αυθαίρετη απόφαση που θα δεσμεύσει γενιές και γενιές Ελλήνων στην σκλαβιά και στην υπανάπτυξη, όταν οι σημερινοί αυθαιρετούντες δεν θα υπάρχουν κάν στη ζωή.



Τέτοια βαριά απόφαση, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του λαού με ένα δημοψήφισμα, συνιστά ευθεία παράβαση του Συντάγματος (ποιου Συντάγματος; θα πείτε) και την καθιστά άκυρη.



Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, υποτασσόμενη προφανώς τις επιθυμίες των τραπεζών για το μη «κούρεμα» των ομολόγων, αποφάσισε να πάει στη δεύτερη μορφή αναδιάρθρωσης της επιμήκυνσης δηλαδή του συνόλου του χρέους, επιβαρύνοντας τον ελληνικό λαό για πολλές γενιές με υπερβολικά και δυσβάστακτα τοκοχρεολύσια. Μετά το έγκλημα του μνημονίου προχωράει ακόμα πιο πολύ δεσμεύοντας ολόκληρες γενιές του ελληνικού λαού στο άγνωστο μέλλον. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτή η κυβέρνηση εκλέχτηκε με τελείως διαφορετικό πρόγραμμα και ψεύτικες υποσχέσεις και παρόλα αυτά συνεχίζει το καταστροφικό έργο του ελληνισμού, χωρίς να την σταματάει κανείς και κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.



Τα ψέματα που θα ακούσετε θα είναι πολλά. Ότι δήθεν δεν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις (μόνιμη επωδός), ότι θα καταρρεύσουν τα ταμεία, ότι θα πτωχεύσουμε (λες και δεν έχουμε ήδη πτωχεύσει) ότι θα χαθεί ο κόσμος κ.λ.π. Όμως η πραγματικότητα είναι μια. Να μην χάσουν οι τράπεζες ούτε ένα ευρώ. Αντιθέτως, αντί να συμμετέχουν οι τράπεζες στο δράμα του λαού, χάνοντας ένα μέρος από την αξία των ομολόγων που κατέχουν, θα αντικαταστήσουν τα τοξικά ομόλογα που έχουν στα χέρια τους με άλλα πιο μακρόχρονης διάρκειας και ο τόκος τους θα είναι κανονικά τόκος. Δηλαδή θα είναι σαν να εξοφλούν κανονικά τα παλιά ομόλογα και αγοράζουν καινούργια δεκαετούς ή δεκαπενταετούς ή εικοσαετούς διάρκειας. Στο μεταξύ το χρέος θα αυξάνεται και οι τόκοι θα πολλαπλασιάζονται υπέρ των τραπεζών και σε βάρος του λαού.Αυτό θέλετε φίλοι μας;



Μια τέτοια εξέλιξη φυσικά θα έχει ως συνέπεια να διατηρηθεί το σάπιο και διεφθαρμένο καθεστώς των πολιτικοοικονομικών παρασίτων και της οικογενειοκρατίας που μας έφτασε στη σημερινή κατάσταση και θα συνεχίσει να μας εκμεταλλεύεται προς όφελός του.Αυτό θέλετε φίλοι μας;



Η τρόϊκα δεν έχει απαντήσει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, θετικά στο αίτημα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.Ας ελπίσουμε ότι θα μας λυπηθούν οι άνθρωποι και δεν θα κάνουν δεκτό αυτό το αίτημα, αλλά θα προχωρήσουν στην άλλη σκέψη που κάνει το ΔΝΤ για μεγάλο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων. Αλλά γιατί να μας λυπηθούν άραγε;



Μπορεί η τελευταία λύση, να μας συγκλονίσει. Μπορεί να καταρρεύσει το καθεστώς, αλλά επιτέλους αφενός θα φτιάξουμε μια άλλη Ελλάδα από την αρχή, με παραγωγική και ανταγωνιστική οικονομία, αφετέρου θα σηκώσουμε εμείς το τίμημα, εμείς που είμαστε υπεύθυνοι, γιατί ανεχθήκαμε και ανεχόμαστε αυτό το καθεστώς και δεν θα μεταφέρουμε τη σκλαβιά στους απογόνους μας.



Πηγή: http://hassapis-peter.blogspot.com/2011/04/blog-post_3544.html

των Ευρωπαίων περίγελα και των Αρχαίων παλιάτσοι.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεους



μηδέ λεβέντες, Όσσα,


ραγιάδες έχεις, μάνα γη,


σκυφτούς για το χαράτσι.



Κούφιοι κι οκνοί, καταφρονούν


την θεία τραχειά σου γλώσσα,


των Ευρωπαίων περίγελα

και των Αρχαίων παλιάτσοι.

ΔΝΤ: ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟ ΥΨΗΛΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Την ανάγκη δημοσιονομικής προσαρμογής στις ΗΠΑ καταδεικνύει το ΔΝΤ στην εξαμηνιαία έκθεσή του για τις δημοσιονομικές εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία, προειδοποιώντας για τη συνέχιση της αύξησης του αμερικανικού δημοσιονομικού ελλείμματος και την έλλειψη αξιόπιστης στρατηγικής σταθεροποίησης του διογκούμενου δημόσιου χρέους της χώρας...


Το ΔΝΤ θεωρεί το πρόβλημα του χρέους των ΗΠΑ σαν ένα μικρό αλλά σημαντικό κίνδυνο μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αναφέρει δημοσίευμα των Financial Times.








Το ΔΝΤ υπολογίζει πως το δημοσιονομικό έλλειμμα της αμερικανικής οικονομίας θα ανέλθει φέτος στο 10,8% του ΑΕΠ και θα είναι υψηλότερο από της Ιαπωνίας, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων μεγάλων αναπτυγμένων χωρών.





Συγχρόνως, εκτιμά πως οι συνολικές δανειακές ανάγκες του αμερικανικού Δημοσίου - για την κάλυψη του ελλείμματος και την αναχρηματοδότηση του ληξιπρόθεσμου χρέους - θα ανέλθουν στο 29% του ΑΕΠ, υψηλότερες συγκριτικά με αυτές της Ελλάδας, της Ιταλίας, του Βελγίου, της Πορτογαλίας και της Γαλλίας, που ακολουθούν με ποσοστά πάνω από το 20% του ΑΕΠ τους. Μεγαλύτερες δανειακές ανάγκες έχει μόνο η Ιαπωνία, με ένα ποσοστό που προβλέπεται στο 56%.





Σημειώνεται πως, κατά το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ προβλέπεται ότι θα είναι η μόνη χώρα, μαζί με την Ιαπωνία, της οποίας το δημόσιο χρέος θα αυξάνεται και το 2016. Το χρέος των αναπτυγμένων οικονομιών θα υπερβεί κατά μέσο όρο φέτος το 100% του ΑΕΠ για να φτάσει στο 107% του ΑΕΠ το 2016, ξεπερνώντας κατά 34 ποσοστιαίες μονάδες το επίπεδο που είχε πριν από το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.





Όπως υποστηρίζει η έκθεση του ΔΝΤ, ο Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα οφείλει να συμπιέσει το έλλειμμα κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες την προσεχή διετία - η μεγαλύτερη μείωση των τελευταίων 50 ετών - προκειμένου να υλοποιήσει τη δέσμευσή του ότι θα το περιορίσει στο μισό το 2013. Συγχρόνως, κάλεσε τις ΗΠΑ να δεσμευθούν σε ένα μεσοπρόθεσμο στόχο μείωσης του δημόσιου χρέους τους.





Το ΔΝΤ λέει ότι η αμερικανική οικονομία "φαίνεται αρκετά ισχυρή" για να αντέξει μεγαλύτερη δόση μέτρων λιτότητας και αυξήσεων στη φορολογία, προσθέτοντας ότι το όφελος από το πακέτο παροχών του 2010 είναι πιθανότατα μικρό σε σχέση με το κόστος του.

Άστραψε και βρόντηξε σήμερα ο πνευματικός κόσμος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Κασιμάτης: Αν δεν αλλάξει το αντισυνταγματικό μνημόνιο τότε υπάρχει και το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος.

Μπέης: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατώτερος της αποστολής του. Δεν μπορεί να προσποιείται τον ουδέτερο. Σεισμός σήμερα στην προαναγγελθείσα εκδήλωση του πνευματικού κόσμου της χώρας, στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα « Ελληνική κρίση, για μια θεσμική μεταπολίτευση», η οποία συνεχίζεται μέχρι αργά το βράδυ.


Το μήνυμα που θέλει να περάσει ο πνευματικός κόσμος της χώρας στο λαό, όπως οι ίδιοι το καθόρισαν είναι....

αφενός η λέξη «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ» και αφετέρου η εδώ και τώρα αλλαγή του Συντάγματος.



Εμείς που ζούμε σήμερα από κοντά αυτή την εκδήλωση, οφείλουμε να πούμε ότι η αγανάκτηση ξεχειλίζει ήδη στο ακροατήριο, που στη συντριπτική του πλειοψηφία αποτελείται από επιστήμονες, μέσα σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα με όρθιους. Οι φωνές και οι διαμαρτυρίες εναντίον της πολιτικής τάξης, οι οποίες υψώνονταν και διέκοπταν συνεχώς τους ομιλητές, έδειχναν τόση αγανάκτηση, που κάποιος μεταξύ των παρισταμένων είπε, πως αν αυτή η εκδήλωση μεταδιδόταν σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο, ξαφνικά θα έβγαινε ο λαός στους δρόμους.



Μεταξύ των πολλών παρεμβάσεων του ακροατηρίου, οι κορυφαίες στιγμές ήταν:

Α) Όταν ο καθηγητής κ. Κασιμάτης απευθυνόμενος στο λαό είπε, πως αν δεν αλλάξουν οι όροι του μνημονίου που αφαιρούν την εθνική μας κυριαρχία και την ασυλία της δημόσιας περιουσίας, τότε υπάρχει η λύση του ακροτελεύτιου άρθρου 120 του Συντάγματος, που σημαίνει λαϊκή εξέγερση και



Β) Όταν ο καθηγητής κ. Μπέης είπε πως αισθάνεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι κατώτερος της αποστολής του. Δεν μπορεί να παριστάνει τον ουδέτερο είπε, και θα έπρεπε να είχε αναπέμψει το μνημόνιο.Όταν είπε αυτά τα λόγια ο κ. Μπέης ακούστηκαν από το ακροατήριο τέτοια λόγια κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας που δεν μπορούμε να τα επαναλάβουμε εδώ.



Ένα συμπέρασμα βγαίνει από τις μέχρι τώρα τοποθετήσεις αλλά και αντιδράσεις του ακροατηρίου. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, ο κόσμος ξέρει τι θέλει και θέλει εδώ και τώρα αλλαγή του Συντάγματος.

Juan de la Jara : Μια αγνή παλιά αγάπη μου.......

Πριν πολλά χρόνια στο ένθετο μιας εφημερίδας μου έκανε εντύπωση το εξώφυλλο και η εικόνα ενός όμορφου αριστοκρατικού άντρα ....(η φωτό είναι πρόσφατη και σαφως αυτή που είδα εγώ τότε ηταν σε νεώτερη ηλικία) ... με μακριά μαλλιά,μακρύ πρόσωπο ομορφα μάτια,μύτη,στόμα όλα σε μια συμμετρία μεταξύ τους...

Μια καταπληκτική μορφή ,που έβγαζε ηρεμία,καλοσύνη,και θλίψη θα έλεγα ..

Αμέσως άνοιξα το περιοδικό για να διαβάσω περισσότερα γιάυτόν τον άνδρα που ήταν μοναχός στο Αγιον Ορος...(Και ήταν για πρώτη φορά που λυπήθηκα για το γεγονός οτι το όρος ειναι απαγορευτικό για μας )....

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματά που ένοιωσα θαυμασμό κυρίως γι'αυτον τον καλλιεργημένο, πνευματικό μαγευτικό, ονειροπόλο, ποιητη, άνθρωπο....

για πολλές βδομάδες το εξωφυλλο ήταν όρθιο πάνω στο κομοδίνο μου ώσπου κάποια στιγμή χάθηκε?πετάχτηκε? δεν θυμάμαι ,σας ορκίζομαι όμως οτι στη διάρκεια της ζωής μου απο την σκέψη μου περνούσε πολλές φορές η μορφή του ανθρώπου αυτού, με ενα ερωτηματικό τι να κάνει .....φαντάζεστε τι ένιωσα οταν διάβασα τον παρακάτω τίτλο ,η καρδιά μου χτύπησε, ήμουν σίγουρη οτι ήταν αυτός και δεν έκανα λάθος .....Δεν θα πω άλλα κάποια θα κρατήσω για μένα και ....

Κάποια απο αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω ένιωσα οτι τα ειπα εγω για μενα...και σίγουρα θα νιώσετε και σεις το ίδιο...

Είμαι σίγουρη οτι θα κερδίσουμε πολλά διαβάζοντάς το...

Καλή Ανάγνωση...και μέχρι τέλους παρακαλώ....



Ιερομόναχος Συμεών Γρηγοριάτης (που κάποτε λεγόταν Juan de la Jara καί μεγάλωνε στη Λίμα του Περού) σπούδασε κινηματογραφία στο Παρίσι, έζησε στην Αγγλία και τις Ινδίες, ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, για να καταλήξει το 1974 στο Άγιον Όρος.

-Πέρασαν τρυφερά τα πρώτα 18 σας χρόνια;

Θα σας μιλήσω για τον εαυτό μου, μόνο για να σας μεταδώσω κάτι - όχι για τίποτ΄ άλλο: από το μέρος του πατέρα μου ανήκω σε μια παλιά ισπανική οικογένεια του Νότου, αριστοκρατικής καταγωγής - ο παππούς μου ήταν στρατηγός και είχε δέκα παιδιά. Είχαν μεγάλη αρχοντιά και δεν είχαν αστική σκέψη: θεωρούσαν σημαντικότερο να υπάρχει ένας ποιητής στην οικογένεια παρά ένας γιατρός ή δικηγόρος. Δεν έδωσαν ποτέ σημασία στα χρήματα κι ήταν άνθρωποι μποέμ, γλεντζέδες. Αντίθετα, ή μητέρα μου είναι κατά το ήμισυ ιρλανδικής καταγωγής - ήταν μια γυναίκα βαθύτατων αισθημάτων, μια γυναίκα με πάθος. Είμαι πρωτότοκος, με δυο αδέλφια - αγόρι και κορίτσι

Οταν γεννήθηκα ή μητέρα μου με αφιέρωσε στον Εσταυρωμένο.

Ήμουν χαιδεμένος, με αγαπούσαν... Θυμάμαι μια φορά, όταν ήμουν 6 χρονώ, καθόμουν στο σαλόνι μαζί με τη μητέρα μου η οποία κεντούσε. Ηταν ηλιοβασίλεμα - στη Λίμα έχουμε πάντα ισημερία - σήκωσε τότε το κεφάλι κι εκεί που καθόμουν σιωπηλός με κοίταξε και ψιθύρισε: «Παιδί μου, όταν εσύ θα μεγαλώσεις δεν θα μείνεις κοντά μου. Θα φύγεις πολύ μακριά - σε μια χώρα όπου υπάρχει κάτι σαν ένα νησί και που το κατοικούν άνθρωποι της μοναξιάς, που σπάνια βγαίνουν στον κόσμο». Μετά ξεχάσαμε κι οι δυο αυτές τις φράσεις - τις ξεχάσαμε για πολύ καιρό.


Πολλές φορές το μεσημέρι καθόμουν δίπλα στο κρεβάτι της όταν αυτή κοιμόταν, και ξεχνιόμουν για ώρες κοιτώντας την αντανάκλαση του φωτός σ΄ ένα πρίσμα από κρύσταλλο πού στριφογύριζα στα χέρια.

Χαράξατε από νωρίς το δρόμο της αναζήτησης.


Μου το μετέδωσαν και λίγο από το σπίτι: πάντα μου έδειχναν τα πράγματα και μου έλεγαν: «Διάλεξε». Στά 11 χρόνια όμως κοινώνησα, κι άρχισα να προσεύχομαι πολύ. Κλειδωνόμουν στο δωμάτιο μου, καμιά φορά και στην τουαλέτα, ή πήγαινα τη χαραυγή πριν το σχολείο στην εκκλησία και προσευχόμουν.


-Για ποιο πράγμα μπορεί να προσεύχεται με τέτοια ένταση ένα παιδί 11 χρονών:



Ελεγα και ξανάλεγα το Πάτερ ημών... Παρασυρμένος απ΄ τη μυστικιστική μου τάση, ζήτησα να πάω σε γυμνάσιο με δασκάλους κληρικούς. Εκεί έχασα την πίστη μου στον καθολικισμό - έτσι όπως εξηντλείτο στην επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης του Θεού. Ηταν τόσο μίζερο, χωρίς καμιάν αίσθηση μυστηρίου. Αντέδρασα τόσο σφοδρά στον χριστιανισμό, έτσι όπως μου φαινόταν συμβιβασμένος με την κοινωνία. Διάβασα τότε πολλήν ανατολική φιλοσοφία, για να έχω εμπειρία του Θεού σ αυτήν τη ζωή. Διάβασα για τον ταοισμό, τον βουδισμό, τον ινδουισμό. Ταυτόχρονα διάβασα στα 17 μου ένα βιβλίο πού με χτύπησε σαν κεραυνός: ήταν η Νάντια του Μπρετόν.



Ταυτίστηκα με τον Μπρετόν, πού ζητούσε το θαύμα, το «μερβεγιέ» ταυτόχρονα ήλεγχε την κλειστή κοινωνία αυτή που κι εγώ δεν μπορούσα να δεχτώ, έτσι όπως στο όνομα της επιστήμης ύπερυψωνε μονό τα φαινόμενα και τη λογική. Με γέμισε λοιπόν μια αύρα ελευθερίας κι αγάπησα πολύ τους σουρεαλιστές. Επηρεάστηκα πολύ κι απ΄ τον Ρεμπώ -ζητούσε όπως κι οι άλλοι τον Χαμένο Παράδεισο.


Κοιτάξτε: αυτοί οι άνθρωποι αγαπούσαν πολύ. Δεν γνώρισαν την ορθοδοξία. Υπερύψωσαν τα αισθητά, τα δημιουργήματα, που περιφρονεί ο καθολικισμός ή ο προτεσταντισμός. Εβλεπαν τα αισθητά όχι μόνο σαν αντικείμενα ηδονής αλλά σαν όργανα μυσταγωγίας.


Μόνο τα ρούχα σας χαρίσατε;

Δεν είχα πλέον τίποτε άλλο: ήμουν ο πρώτος στο Περού που άφησε μακριά μαλλιά και φόρεσε κόκκινα βελουδένια παντελόνια.


Χίπικο image!


Οχι, δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου χίπι -δεν είμαι Βορειοαμερικάνος. Απλώς ήθελα να προκαλέσω την κοινωνία του Περού. Τότε πίστευα πολύ στο σκάνδαλο. Τώρα, όπως είπε ο Μπρετόν, αντιλαμβάνομαι πώς οι αστοί δεν σκανδαλίζονται με τίποτα.


Το είχατε λοιπόν καταφέρει;

Βέβαια! Δεν τολμούσα να βγώ επειδή μου πετούσαν πέτρες στους δρόμους. Έβγαινα και μιλούσα στους χωροφύλακες για την ομορφιά των βράχων απέναντι, τους έδινα λουλούδια και τους ρωτούσα αν τους αρέσει το παντελόνι μου ή το περιδέραιο μου. Ηταν σκανδαλώδες να έχω μακριά μαλλιά σ΄ αυτήν την επαρχία που οι άνδρες έχουν έντονο machismo.


Και η Καλογερική είναι μέρος του σκανδάλου σας;

Μα ναι! Οι άνθρωποι λένε «μα αυτός τρελάθηκε, έγινε καλόγερος». Είναι το πιο τιποτένιο και περιθωριακό να γίνεις σήμερα καλόγερος... Αλλα όχι: έγινα καλόγερος ζητώντας το απόλυτο - ζητώντας την υπέρβαση του εαυτού μου, αυτό το παραμυθητικό φως, το λάλον ύδωρ... Εδωσα λοιπόν τα ρούχα μου και τα βιβλία μου -κράτησα μόνο τρία - κι έφυγα στις Ινδίες

Ποιά βιβλία κρατήσατε;


Την Αγία Γραφή, τη Νάντια του Μπρετόν και τα ποιήματα ενός γιόγκι που λεγότανε Paramahansa Yosananda... Στις Ινδίες όμως απογοητεύθηκα συζητώντας, ζώντας σ΄ αυτήν την απρόσωπη ανωνυμία μάλιστα αρρώστησα και δεν μπορούσα να υπομείνω την τόση φτώχεια πού υπήρχε εκεί. Πήγα με το Όριαν Εξπρές στην Πύλη - κι εκεί για πρώτη φορά ένιωσα ότι ο χρόνος περνούσε διαφορετικά, ένιωσα μια πρόγευση αιωνιότητας. Με τρένο πήγα μετά στα σύνορα της Περσίας, σε άθλια κουπέ με στοιβαγμένα 16 άτομα μαζί. Μου άρεσε πολύ το Αφγανιστάν - είχε ανθρώπους με μεγάλη ευγένεια. Στά σύνορα της χώρας φιλοξενήθηκα σ΄ έναν ινδουιστικό ναό πάνω σε μια ψάθα σ΄ ένα τεράστιο δωμάτιο. Τη νύχτα απέναντι μου είχαν ξαπλώσει 3-4 παιδιά που τη μέρα έψελναν στο ναό. Κρυφογελούσαν κοιτάζοντας τα μακριά μαλλιά μου - χαριτωμένα όμως. Ενα από αυτά σηκώθηκε να βγάλει το τιρμπάν του για να κοιμηθεί, κι άφησε να πέσουν ως τους αστραγάλους του τα ωραιότατα κατάμαυρα μαλλιά του, πού γυάλιζαν μες στό σκοτάδι από το λάδι πού τα είχε αλείψει. Με κοίταξε ανταγωνιστικά χαμογελώντας και τότε κατάλαβα.

Θα ήταν όμορφος!

Ναι, βέβαια. Χαριτωμένο τον βρήκα εγώ. Είχε μια αθωότητα πάνω του. Πολλή χάρις, πολλή ομορφιά...

Κυκλοφορεί η φήμη ότι είχατε γίνει βουδιστής.

Α! όχι. Πολλά λέγονται για μένα, αλλά δεν είναι έτσι.

Εχετε γίνει, ξέρετε, μέλος της νεοελληνικής μυθολογίας!

Είναι ωραίο που ο λαός διατηρεί έντονη τη μυθική του σκέψη. Είναι ωραίο ένας λαός να ζητάει διαρκώς την παραμυθία, κι αυτό δεν έχει να κάνει με τα αντικείμενα του μύθου... Μετά γύρισα στο Παρίσι, οπού ήταν ένα όνειρο για μένα - φύση καλλιτεχνική όπως ήμουν.


Ηταν λοιπόν καιρός να γίνετε επιτέλους κινηματογραφιστής.


Δεν τα κατάφερα ποτέ. Δεν ήμουν πρακτικός για να λαβαίνω επιχορηγήσεις, μπερδευόμουν και με τις μηχανές δεν τα πήγαινα καλά - δεν είμαι πρακτικός άνθρωπος. Έχω κάνει όμως μερικά φιλμάκια, κι ένα μεγαλύτερο. 15 λεπτών.


Με ποια πλοκή;



Μάλλον χαζή, όμως τότε μας άρεσε: η ιστορία μιας αστής γυναίκας πού ζούσε μια ζωή μπανάλ, χωρίς νόημα - ως τη μέρα πού έξω απ΄ το σπίτι της συναντάει ένα παιδάκι πού παίζει στην ακροθαλασσιά με κογχύλια και βότσαλα. Αυτή αφήνεται να μεθύσει από την ομορφιά των πραγμάτων και χαμογελάει ανακαλύπτοντας το μυστήριο τους.

Μα δεν είναι χαζό αυτό άλλωστε παθαίνω κι εγώ τώρα μαζί σας.

Α, ναι;. ...Ημουν τότε πολύ άδειος- έτοιμος να γυρίσω στο Περού. Ενα γράμμα της μητέρας μου άλλαξε πάλι τις αποφάσεις μου: «Ξέρεις, παιδί μου πόσο σου ζητώ να γυρίσεις», μου έγραφε, «όμως, αν γυρίσεις τώρα εδώ, θα γίνεις διπλά δυστυχισμένος». Εμεινα λοιπόν στο Παρίσι, και μια μέρα συνάντησα σ΄ ένα εστιατόριο έναν ορθόδοξο μοναχό που επρόκειτο ν΄ αλλάξει ολόκληρη τη ζωή μου. «Η ορθοδοξία ανακεφαλαιώνεται σ΄ αυτά τα λόγια», μου είπε. «Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ό άνθρωπος θεός κατά χάριν και μετοχήν. Και αυτό σημαίνει ότι έτσι όπως όταν βάλεις ένα σίδερο στη φωτιά το σίδερο γίνεται φωτιά δια της συμμετοχής στο πυρ, έτσι κι όταν ο άνθρωπος μετέχει του θείου πυρός γίνεται κι αυτός και πυρ και φως και θεός κατά χάριν». Αυτός μου είπε τότε ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια χερσόνησος όπου οι μοναχοί επαναλαμβάνουν το όνομα του Ιησού ώσπου να γραφτεί στις καρδιές τους. Τον ρώτησα τότε αν υπάρχουν ποιητές στην ορθοδοξία και μου απάντησε ότι υπάρχουν πολλοί, κι ένας απ΄ αυτούς είναι ο Αγιος Συμεών, ό νέος θεολόγος, που έγραψε ύμνους έρωτος για τον Θεό.


Ομως η πρώτη μου επαφή με την ορθοδοξία έγινε μιαν αυγή στη Λίμα όπου με τον αγαπημένο μου ξάδερφο Φερνάντο περπατούσαμε ατούς άδειους δρόμους μετά από μια νύχτα αγρυπνίας όπου φτιάχναμε ένα κολάζ. Αυτήν την ώρα πέφτει μια δροσούλα στή Λίμα. Η γη μυρίζει λιγάκι, κι εκείνη την ώρα ξεφουρνίζουν τ΄ αρτοπωλεία και μυρίζει ψωμί η ατμόσφαιρα. Μια τέτοια ώρα περάσαμε από την ορθόδοξη εκκλησία κι ο Φερνάντο μου πρότεινε να μπούμε: «Είναι ωραία εκεί μέσα: έχουν σταφύλια, κρασί, άρτους». Εγώ φαντάστηκα κάτι σαν αρχαιοελληνικό συμπόσιο και φυσικά δέχτηκα (γέλια). Ηταν ανοικτή, αλλά άδεια - λίγο πριν ξημερώσει. Μ΄ εντυπωσίασε βαθιά η σιγή που βασίλευε εκεί, οι εικόνες στους τοίχους και τ΄ αναμμένα καντήλια. Και δεξιά μου ένα τραπεζάκι γεμάτο αρτίδια - τα πρόσφορα που συνηθίζουν να κάνουν οι Ρώσοι μου φάνηκαν τόσο κομψά, και νομίζω για πρώτη φορά ατή ζωή μου έκλεψα κάτι. Λίγο μετά το άφησα πάνω στο πήλινο χέρι του Δημιουργού που είχε φτιάξει ό Φερνάντο στο στούντιο του, και λίγο αργότερα μ΄ «έκλεψε» με τον ίδιο τρόπο ή ορθοδοξία, όπως συνηθίζει.


Παρ΄ όλο που έκλεβα παιδί κι εγώ πολλά αντίδωρα, δεν έπαθα τέτοιο πράγμα!

Εγώ πιστεύω ότι θα το πάθεις.


Α, μην το λέτε - αυτήν τη στιγμή δεν θα μου ήταν ευχάριστο.


Το καταλαβαίνω, αλλά καί πιστεύω ότι σιγά σιγά θα ΄ρθεις κοντά στην εκκλησία γιατί - όπως βλέπω - είσαι ένα παιδί από την ευγενική Ζάκυνθο. Κι αν σήμερα παρασύρεσαι απ΄ αυτά που σου γυαλίζουν, θα ΄ρθει μια μέρα που θα σωφρονιστείς.


Μ΄ αρέσει ή μοναχική ζωή, δεν μ΄ αρέσει όμως όταν κλείνεται σε δόγματα.


Επειδή δεν έχεις εσωτερικεύσει το δόγμα ώστε να καταλάβεις πόσο ζωτικό είναι. Δεν είναι καταπιεστικό αλλά μια αυθόρμητη κίνηση σαν την ανάσα. Αλλωστε ερήμην αυτών όλοι οι Ελληνες είναι ορθόδοξοι. Δεν λέω ότι θα γίνεις μοναχός, αλλά ότι θα νιώσεις την ανάγκη βαθιάς παραμυθίας που αναζητάς μάταια στον αισθησιασμό.



Δυστυχώς, ούτε σ΄ αυτόν την ψάχνω πια. Όμως ας μην περιφρονούμε τον ερωτά των σωμάτων - είναι ένα μέρος της ζωής μόνο που χρειάζεται κι αυτός μια τέχνη που φαίνεται πώς έχουμε ξεχάσει.



Οι άνθρωποι δεν ξέρουν πια πώς ν΄ αγαπάνε. Ενας πατέρας της εκκλησίας λέει: «Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις». Σήμερα οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν ό,τι θέλουν αλλά προπαντός να μην αγαπάνε. Γιατί; Διότι φοβούνται. Δεν θέλουν να δεσμευτούν. Θέλουν να καταναλώνουν μόνο και να συμπεριφέρονται μέσω των καταναλωτικών τους προσωπείων. Και ξέρεις πόσο υποφέρουν; Δεν, ξέρουν πώς να πλύνουν το πρόσωπο τους γιατί δεν έχουν πια.

Η ίδια αιτία όμως γεννάει τόσο την αδυναμία μας ν΄ αγαπάμε όσο και την άνάγκη μας να κλεινόμαστε σε μοναστήρια.


Ε, βέβαια. Αλλά μη νομίζετε ότι ζει κανείς περισσότερο τη ζωή από ένα μοναχό.

Αν ήξερα ν΄ αγαπώ, Θα δινόμουν απερίσπαστα στη ζωή - δεν θά ΄χα λόγο να μονάσω.

Μα οι μοναχοί είναι κατεξοχήν ερωτικά όντα.

Το διάβασα στα βιβλία σας, άλλα δέν το πιστεύω.


Θέλετε να σας το αποδείξω; Το αντικείμενο του αμέσου έρωτος είναι συνήθως περιορισμένο όταν δεν σε ανάγει στον άκρως εφετό (ποθεινόν) που είναι, νομίζω, για όλους ο Δημιουργός μας -τελειώνει εκεί το πράγμα...

Είναι θέμα καί προσωπικών ορίων. Εγώ ένιωσα αληθινά πληρωμένος μ΄ έναν δυο ανθρώπινους έρωτες.

Ο έρωτας όταν πραγματικά αγαπάς είναι ωραίος αλλά και σπάνιος. Ομως αυτό που κάνει ό μοναχός είναι κάτι πολύ πιο ριζοσπαστικό... δεν θέλω να το συγκρίνω.

Να το συγκρίνετε: άνθρωποι είναι οι φορείς και των δυο ερώτων.




Εχουν όμως άλλη ποιότητα. Ο ερωτευμένος ξέρετε ότι δεν βλέπει - είναι τυφλός, δέν βλέπει τον άλλον παρά μόνον όταν πάψει να τον αγαπά, όταν απομακρυνθεί απ΄ αυτόν.

Γι΄ αυτό κι ο Θεός υπάρχει μόνο όταν μεθάμε από τον ερωτά του, κι όταν τον σκεπτόμαστε ήρεμα διαλύεται;

Βέβαια. Αλλά ο ορθολογισμός πρέπει να είναι συνυπηρέτης αυτής της μέθης, γι΄ αυτό κι ό έρωτας του Θεού είναι μια νηφάλιος μέθη.


Δεν μπορούμε να μεθύσουμε νηφάλια με κάποιον άλλον άνθρωπο;




Ναί, όταν τον βλέπουμε εκ σαρκικής αποστάσεως, όταν δεν χρειάζεται να συνουσιασθούμε μαζί του γιατί το έχουμε ήδη κάνει. Αλλά τον πήραμε λίγο ψηλά τον αμανέ.



Το Αγιον Ορος όμως είναι ένας τόπος - άφού - ανακαλύψατε τον τρόπο γιατί εγκαταλείψατε το Περού:



Να σας πώ: η αναζήτηση μου πέρασε από την τέχνη, αλλά ποτέ δεν πίστεψα στην πολιτιστική της αξία. Αναζητούσα το θαύμα, την ομορφιά που μοιάζει με βόμβα" το απόλυτο πού δεν μπορείς να το βάλεις στο τσεπάκι. Πίστευα πως η ζωή μου έπρεπε να είναι ένα ποίημα. Πέρασα απ΄ τη μοντέρνα τέχνη αναζητώντας αυτό που βρήκα στην ορθοδοξία: να σπάσω με το θαύμα τα δεσμά του Θανάτου.


Είστε βέβαιος, πατέρα Συμεών, ότι δεν υπάρχει επόμενο βήμα ;


Ζητώ, και τώρα που μιλάω μαζί σας, τον Θεό. Αναζητώ τώρα τον αληθινό Ευστάθιο, κι αυτή η υπόθεση κοινωνίας είναι ο Θεός. Κάθε αρχή είναι τέλος και κάθε τέλος αρχή - δεν μπορώ να βάλω τον Θεό στο τσεπάκι. Εγώ προσπαθούσα να είμαι μηδενιστής, όμως το μηδέν είναι απελπιστικό κι αν θέλεις να ΄σαι συνεπής τινάζεις τα μυαλά σου στον αέρα. Γι΄ αυτό πολλοί συμβιβάζονται με κάποιες ψεύτικες αξίες. Οι πατέρες της εκκλησίας ωστόσο είναι οι όντως μηδενιστές γιατί δεν πιστεύουν σε καμιά αξία της εκκλησίας, και στον θάνατο που είναι η νέκρωση ανακαλύπτουν τη μονάδα που είναι Τριάς: τον αναστημένο Χριστό που νίκησε τον θάνατο. Τότε το μηδέν είναι ζωογόνο κλείνοντας την απαστράπτουσα μονάδα... Τί ερώτηση μου είχατε κάνει;



Υπάρχουν στιγμές αμφιβολίας σ΄ αυτή την ακραία σας επιλογή;


Υπάρχουν στιγμές που αμφιβάλλω για τον εαυτό μου - κατά πόσο δεν χαϊδεύομαι. Κάθε μερα που κατεβαίνω στην εκκλησία αναπνέω, βλέπω τη ζωή μου σ΄ ένα κέντρο. Κάθομαι και τραβάω λίγο κομποσκοινάκι κι η καρδιά μου γεμίζει γαλήνη και παίρνω δύναμη να ζήσω - αλλιώς θα είχα χαθεί, δεν ξέρω, ίσως θα είχα αυτοκτονήσει. Εκεί βρίσκω μεγάλη ανακούφιση, γιατί εγώ - θα σου το πω - πάσχω κι από κάτι: Βαριέμαι που ζω, αλλά με την προσευχή παίρνω δύναμη.

Μήπως γλυκαίνουμε τον έαυτό μας με τα τυπικά;


Θέλετε να πείτε μήπως την κάνουμε λαχείο με τον εαυτό μας;


Ε, ναι.


Υπάρχει ο κίνδυνος της πλάνης. Υποπτεύομαι συχνά τον εαυτό μου και δεν είμαι βέβαιος. Οχι, δεν ξέρω - σαν το παιδί αφήνομαι κι ελπίζω.


Διακρίνω όμως κάποτε μια ράθυμη παράδοση τών μοναχών στο πολύ λιβάνι.

Η μέθη σας, πατέρα Συμεών, είναι νηφάλια αλλά, συχνά, και υπνηλή.



Αυτήν τη στιγμή που σας μιλάω δεν νυστάζω. Δεν μ΄ ενδιαφέρει η συνέντευξη. Το ότι προσπαθούμε να μιλήσουμε αληθινά δίνει αξία στη ζωή μας - αλλιώς θα είμαστε δυο κομμάτια κρέας. Θέλω να σε αισθανθώ - αυτό το πράγμα δεν είναι αγώνας για την αλήθεια;

Μπορώ να δοκιμάσω την πίστη σας για την Ορθοδοξία:


Οχι, δεν μπορείτε!

Αυτό ακριβώς θεωρώ εφησυχασμό: την πίστη που δεν γεννιέται κάθε μέρα καινούργια.

Η ορθοδοξία δεν είναι προς κλονισμόν ούτε προς εφησυχασμόν γιατί είναι μυστήριον. Θα ήτανε μια τρομερή κακογουστιά να αποδείξω την ύπαρξη του Θεού - δεν μ΄ ενδιαφέρει. Γιατί αν ο Θεός είναι αντιληπτός δια των πεπερασμένων μου αισθήσεων είναι κάτι πού με αφήνει αδιάφορο. Εγώ θέλω να μην υπάρχω αλλά να ύπερ-υπάρχω.

Αλλά και η εξομολόγηση πρέπει να είναι δοκiμασία για έναν μοναχό.

Απαιτεί τεράστια αποθέματα αρετής, γιατί ο πιστός πλησιάζει το Θεό κι εσύ πρέπει να ΄σαι διάφανος ώστε να μπορεί μέσα από σένα να τον διακρίνει. Εκεί τελειώνουν τα ψέματα και χρειάζεται γι αυτά μια τρομερή αυταπάρνηση.

Είστε κι εσείς εξομολόγος, έτσι:

Ναι, μ΄ έκαναν.

Η αυταπάρνηση όμως δεν γεννιέται από την υπακοή.

Οχι! Η αυταπάρνηση γεννιέται απ΄ την αγάπη.


Θα πρέπει να υπάρχει κι ένα μίνιμουμ κοινών αμαρτιών για να υπάρχει κατανόηση.



Όχι πάντοτε. Για να καταπολεμήσεις τον καρκίνο δεν είναι ανάγκη να είσαι καρκινοπαθής. Εκείνο που χρειάζεται να ξέρεις είναι η άδυναμία της ανθρώπινης φύσεως, να βράσεις στο ζουμί σου κι εσύ για οποιαδήποτε αιτία...Εμένα όλες οι διαστροφές μου έρχονται στο νου καί αισθάνομαι τόσο βρώμικος. Ντρέπομαι που ζω μαζί μ΄ αυτά τα άγια παιδιά. Στη μοναξιά βλέπεις αναγκαστικά τον εαυτό σου καί λες «μα τέτοιος είμαι εγώ;». Ε, τέτοιος είσαι. Τότε δεν μπορείς παρά να συμπονέσεις τον άλλον.



Πώς αμύνεστε;


Πολλές φορές αποδέχομαι τη βρωμιά μου, κι αυτό μ΄ απομακρύνει απ΄ το Θεό, μου πληγώνει την καρδιά. Αλλοτε πάλι μέ μια δύναμη που δεν ξέρω από που έρχεται (γιατί εγώ τείνω σε αυτά) μπορώ και τις διώχνω και γλιτώνω για λίγο. Το πάν είναι να μην υπερηφανεύεται κανείς - να μην έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.



Εχετε γράψει ότι θεωρείτε τον εαυτό σας κατεξοχήν ερωτικό όν.

Ο μοναχός που βάζει φραγμό στον άμεσο έρωτα γίνεται 100% ερωτικός.


Δεν νοσταλγείτε ποτέ έρωτες κοσμικούς:

Nαί. Αλλά καμιά φορά, μου φαίνεται, το κάνω από μιαν ανάγκη να εξευτελίσω τον εαυτό μου, να πέσω πάνω στον εμετό μου - περιέργως ίσως. Βλέπεις, πρέπει να παλέψουμε και με τις μνήμες: με όσα ακούσαμε και με όσα πράξαμε. Είναι ένας αγώνας όταν πέφτω στην έλξη των φαινομένων να προσεύχομαι για να φέρω πάλι λίγη πραότητα στην αγριεμένη μου ψυχή.


Μιλήστε μου, παρακαλώ, για τα πράγματα - τα ασήμαντα και σημαντικά - που σας αρέσουν.


Βαδίζοντας από Δυσμάς πρός Ανατολάς χαιρετώ το ιλαρό φως κουβαλώντας μνήμες και αρέσκειες. Ω! Μέσα στα πράγματα που μου αρέσουν είναι το χαβιάρι, ο καπνιστός σολομός, ένα περουβιάνικο φαγητό πού το λένε σεβίτσε ( ψιλοκομμένο ψάρι μαγειρευμένο χωρίς φωτιά με λεμόνι κι αλάτι), τα ποτά- το μπας αρμανιάκ (ένα είδος κονιάκ) μου αρέσουν τα μάνγκος, οι φράουλες, το παγωτό, τα στρείδια, όλα γενικώς τα θαλασσινά, εκτός από τα καλαμάρια.


Μου αρέσουν οί άνθρωποι που με κάνουν να ονειροπολώ, οι γυναίκες που μοιάζουν μέ νεράιδες κι είναι πάρα πολύ όμορφες - όχι όμως για να τις καταναλώνω, αλλά έτσι, προς παραμυθίαν.

Μου αρέσουν βιβλία, η ζωγραφική. Δεν μου αρέσουν οι στρυφνοί και μίζεροι άνθρωποι.

Μ΄ αρέσει πολύ η γενναιοδωρία κι η αρχοντιά, η αθωότητα επίσης.




Αντιλαμβάνομαι το Θεό σαν το καλό χαβιάρι, προς βρώσιν. Δεν μ΄ αρέσουν τα νομικά κείμενα κι οι πρακτικές δουλειές. Δεν μου άρεσουν ο συμβιβασμός και το χιόνι - συμφωνώ πώς είναι «η λέπρα της γης».

Μ΄ αρέσει η θάλασσα, ο ήλιος, οί ζεστές χώρες, το καλό άσπρο κρασί, η σαμπάνια κι οι σοκολάτες πλην της άσπρης. Μ΄ αρέσουν τα κογχύλια, ο ξάδελφός μου ο Φερνάντο και τα μικρά κουτάκια. Μου αρέσει ακόμα ο Μπάστερ Κίτον, ο Κόναν Ντόιλ, η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού, ο Τζέιμς Μπόντ, η μυρωδιά του νεφτιού, τα ωραία χαρτιά, οι εκδόσεις γρα, ο ζωγράφος Θεόφιλος, οι ραπιδογράφοι, το δημιουργικό γράψιμο (το άλλο τo βαριέμαι), ο Ανδαλουσιάνικος Σκύλος, η Θεία Κοινωνία, τα ελληνικά παραμύθια, υπεραγαπώ την Ελλάδα και τους Έλληνες (με όλα τα χάλια τους). Δεν μου αρέσουν τα υπουργεία, το τσιγάρο, οι φυλακές. Απεχθάνομαι τον καθολικισμό και τον προτεσταντισμό.

Μ΄ αρέσει η προσευχή, αυτό το κέντημα του χρόνου που καταφέρνει ώστε ό χρόνος που γεννάει το θάνατό μας να παύει να είναι ο εχθρός και να πλημμυρίζει την καρδιά μας η αγάπη για να μη στεγνώσουμε... Αχ, πρέπει ν΄ αγαπάμε, να ποτίσουμε τίς πέτρες κεντώντας το χρόνο, να μεταβάλουμε τα πάθη μας σαν ακροβάτες της πίστεως. Να αρνηθούμε τα συναισθήματα μας μέσα στο θείο πύρ. Γι΄ αυτό κόβει τα μαλλιά του ο μοναχός στην κουρά - κόβει δηλαδή τα συναισθήματα κι είναι η φλόγα που αναγκάζει τις γυναίκες να τυλίγουν τα μαλλιά τους σε μαντίλι όταν πηγαίνουν στην εκκλησία - από σέβας να μην εκδηλώνουν τα συναισθήματα τους.



Μα γιατί είναι τα μαλλιά μας συναισθήματα κι όχι τα γένεια μας:



Μιλώ εντελώς διαισθητικά - νομίζω τα ωραία μαλλιά δηλώνουν έναν έντονο συναισθηματικό κόσμο.

Καί μένα πού μού πέφτουν τα μαλλιά;

Συμβαίνει ίσως επειδή είστε πληγωμένος.

Τότε εσείς θα πρέπει να ΄στε αλώβητος με τόσα μαλλιά, πατέρα Συμεών! Αχ, νομίζω ότι δεν λέμε τα πράγματα με τ΄ όνομά τους.

Εγώ σας μιλάω πολύ καθαρά, νομίζω - δεν σας έχω κρύψει τίποτα, σε σημείο πού αρχίζω να ανησυχώ (γέλια).


Γίνεστε διάσημος - αυτά ζητάτε;

Εκείνο πού ζητώ αληθινά είναι να κάθομαι στην ήσυχία για πολύ καιρό και να χάνομαι, να ξεχνιέμαι. Σ΄ ένα μέρος με πράσινο, να βρώ λίγο τον εαυτό μου, στο δάσος ίσως - να γράφω, να ζωγραφίζω. Εχω κουραστεί από τις επαφές και τ΄ αναγκαστικά μου ταξίδια.

Πόσο μοναχός μπορεί να είναι κανείς όταν τον επισκέπτονται τόσοι καί ταξιδεύει σε όλα τα μέρη του κόσμου;



Κοιτάξτε: άπαξ καί έχεις υπακοή είσαι μοναχός. Το πάν είναι πού έχεις την καρδιά σου. Μπορείς να ζεις σε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου κι ο νους σου νά ΄ναι στην αγάπη.

Με τον αναχωρητισμό γλιτώνουμε κι απ΄ οποιονδήποτε κοινωνικό αγώνα.

Το Βυζάντιο όμως οι μοναχοί ήταν εκείνοι που το διατήρησαν.



Σήμερα τί διατηρούν οι μοναχοί;


Τον ίδιο τον άνθρωπο!

Την ώρα που άλλοι είναι στα οδοφράγματα ο μοναχός νοιάζεται μονάχα για τη σωτηρία της ψυχής του.


Αλίμονο αν κοιτάει μόνο τη δική του σωτηρία, και δεν ξέρει ότι περνάει μέσα απ΄ τη σωτηρία των άλλων. Αλλά ο σκοπός του καλόγερου δεν είναι να πιάνει τα όπλα - βοηθάει με άλλον τρόπο, γιατί νομίζω ότι η αληθινή επανάσταση ξεκινάει απ΄ τον εαυτό μας. Αλλά τι ζητάμε με την επανάσταση; Μια αλλαγή οικονομικών καθεστώτων; Όχι εκείνο που ζητάμε είναι να διασώσουμε τον άνθρωπο. Ο μοναχός μαρτυρεί για τον αληθινό άνθρωπο, διότι αυτός αγωνίζεται ν΄ απελευθερώνεται απ΄ τα πάθη του δια της αγάπης.

Η Ιστορία όμως διδάσκει ότι καμιά δικτατορία δεν έπεσε δια της αγάπης.

Δια της αγάπης πέφτει η δικτατορία των παθών. Δες τις χώρες που έχουν γίνει οι επαναστάσεις: ποια πέτυχε; Καμιά!

Δεν υπάρχει λοιπόν διαφορά ανάμεσα στις πολιτικές εξουσίες;



Υπάρχει, κι ο καθένας ανάλογα με τη συνείδησή του πρέπει να παίρνει θέση. Όμως ό μοναχός δεν ψάχνει την εξωτερική αλλαγή. Δες το κενό που υπάρχει στις «ευημερούσες» μεταβιομηχανικές κοινωνίες. Ολοι μιλούν για την πολιτική αλλά χάνουν τον στόχο τους.


Πέστε μου, αλήθεια, πατέρα Συμεών: κάποια νύχτα πού έπρεπε να ξυπνήσετε για τον όρθρο, κάποιο απόγευμα - όπως τώρα - μετά τον εσπερινό, κλείσατε την πόρτα του κελιού σας κουρασμένος, νιώθοντας πώς όλος αυτός ο αγώνας ίσως είναι και λίγο μάταιος:




Πολλές φορές έχω κλείσει την πόρτα μου νιώθοντας εντελώς απογοητευμένος από όλα. Από όλα. Ακόμα κι απ΄ τον αγώνα μου - αλλά την πίστη μου δεν την έχω χάσει. Απλούστατα έχω πέσει σε μια ραθυμία, μια - πώς να το πω; - μια μελαγχολία πολλές φορές μελαγχολώ και βαριέμαι που ζω. Ας μπορούσες να καταλάβεις: όλοι μας τρέχουμε να φύγουμε απ΄ τον εαυτό μας" δεν θέλουμε να τον συναντήσουμε. Αν όμως τον δεχτούμε και υποφέρουμε το κενό που μας μεταγγίζει, θα δεχτούμε τα γόνιμα δώρα της υπομονής. Ομως πολλές φορές εγώ τα χάνω όταν διαπιστώνω αυτό το κενό μου και λιμνάζω οδυνηρά - κυρίως όταν δεν έχω να κοροϊδεύομαι με επισκέπτες ή κοσμική ζωή βλέποντας τον εαυτό μου γυμνό. Ζητάω τότε να δροσιστούνε λίγο τα χέρια μου και προσεύχομαι.


Τι άλλο είναι αυτό που σας βγάζει από την αρπάγη της μελαγχολίας;




Δεν ξέρω. Δεν ξέρω να σας πω αν είναι η προσευχή. Μερικές φορές είναι - όχι πάντοτε όμως. Αλλες φορές είναι η ίδια η ροή των πραγμάτων που με τραβάει από αυτήν τη στενοχώρια της απραξίας... Γι΄ αυτό, παλιά, τη μέρα της κουράς του καλόγερου ο ηγούμενος απηύθυνε μόνον δυο λέξεις: «Καλή υπομονή». Υπομονή μέσα στη μοναξιά. Με τη μοναξιά κανείς βυθίζεται μέσα στα ύδατα της ψυχής, στον ύδατόστρωτο τάφο της κι όλες οι φωτεινές εμπειρίες, όλες οι αντανακλάσεις του νοητού ηλίου στη θάλασσα της ψυχής αστράφτουν πάνω σε Βρώσιμους Ιχθείς, πάνω στο σώμα του Χριστού. Το έχω γράψει και σ΄ ένα κείμενο μου - το έχετε προσέξει; «Η αλήθεια εν τω βυθώ». Είναι η αλήθεια που βρίσκεις στα μάτια των αγίων και των απλών γυναικών, είναι η φλόγα που περνάει μέσα απ τα χρόνια, δίνοντας στα μάτια των ανθρώπων μιαν όψη αλλοτινή.







Και μιαν όψη θλιμμένη.






Μη λυπάστε γι΄ αυτήν τη θλίψη είναι γιατί τα πάθη δεν χάνονται αλλά μόνον αλλάζουν με τη δύναμη της αγάπης, κρατώντας για πάντα τίς μνήμες της πτώσης των.







Οπως φοβάται ο ακροβάτης που βγαίνει χωρίς πίστη στή σκηνή. Οπως φοβάται όποιος δεν δαπανιέται για τους άλλους. Ομως μη φοβάσαι: πέσε στο κενό για να υπάρχει λόγος να σε κρατήσει στην αγκαλιά του ο Θεός.







(Από το βιβλίο "Αντίο Παλιέ Κόσμε: Συνομιλίες με αξιοσημείωτους ανθρώπους" -)











Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/#ixzz1J6cvRXE4

ΕΕ: Υπουργοί Οικονομικών εναντίον Τρισέ για το Ελληνικό χρέος

Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Dow Jones Newswires, επικαλούμενο απόσπασμα από το επόμενο τεύχος του Der Spiegel, έχει προκύψει σοβαρή διαφωνία ανάμεσα στον κεντρικό τραπεζίτη Jean Claude Trichet και ορισμένους υπουργούς Οικονομικών αναφορικά με την ικανότητα της Ελλάδας να εξυπηρετήσει το χρέος της και να βγει ξανά στις αγορές τον επόμενο χρόνο.


Η διαφωνία αυτή καταγράφηκε σε σε τηλεφωνική συνδιάσκεψη του προηγούμενου Σαββάτου αναφέρει το δημοσίευμα του Der Spiegel. Ο Trichet, σύμφωνα με το δημοσίευμα αρνήθηκε να συζητήσει το θέμα, καθώς φοβάται ότι η Ευρωζώνη και οι τράπεζας που διαθέτουν ελληνικά ομόλογα θα υποστούν ζημιά από μία τέτοια συζήτηση.

Εκτός από τον Trichet, στην τηλεφωνική συνδιάσκεψη έλαβαν μέρος οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας Christine Lagarde και Wolfgang Schaeuble καθώς και ο Ευρωπαίος Επίτροπος Oli Rehn, αναφέρει το γερμανικό περιοδικό. Οπως επισημαίνεται στο δημοσιευμα ο Wolfgang Schaeuble θεωρεί τη συμπεριφορά του Trichet στην αντιμετώπιση των αγορών κεφαλαίου υπερβολική και έως ένα βαθμό αναξιόπιστη.

greekmoney.gr

Ρούπελ 6 Απριλίου 1941 – «Τα οχυρά δεν παραδίδονται, αλλά καταλαμβάνονται»!!!

Ἐλάχιστος φόρος τιμῆς γιὰ ἐκεῖνα τὰ παλληκάρια, τότε, ἐκεῖ ψηλά…



Στὰ ἅγια χώματα τῆς Μακεδονίας μας…

Ἕλληνες, νὰ πᾶτε στὰ ὀχυρά! Νὰ μάθετε τὴν ἱστορία τους! Νὰ αἰσθανθεῖτε γιὰ λίγες στιγμὲς ἀπόγονοι ἐκείνων τῶν ἡρώων!

Φιλονόη.



Το πρώτο Γερμανικό πολεμικό ανακοινωθέν της 6ης Απριλίου 1941.-

« Τα επιτεθέντα Στρατεύματά μας, προσέκρουσαν εις πείσμονα αντίστασην.


Η ικανότητα του εχθρού (Ελλήνων) για άμυνα, παραμένει αμείωτος».

Ημέρες και νύχτες διαρκή η γιγαντομαχία…΄Όλα τα εχθρικά κύματα θραύονται πάνω στην Ψυχή του ΄Ελληνα Στρατιώτη…

9 Απριλίου 1941, 17.15΄.-

Οι Γερμανοί επιστρέφουν στις θέσεις τους. Γερμανικό αυτοκίνητο με υψωμένη της λευκή σημαία, πλησιάζει τις Ελληνικές θέσεις στο κεντρικό δρόμο Κούλας-Σιδηροκάστρου… Τρεις ΄Ελληνες στρατιώτες με επικεφαλή τον Ανθ/γό Ι. Δαμιανό πήγε προς συνάντησή τους. Ο επικεφαλής Γερμανός αξιωματικός, χαιρετά τους ΄Ελληνες σε στάση προσοχής και ζητά την παράδοση του οχυρού διότι οι Γερμανοί ήδη έχουν εισέλθει στην Θεσσαλονίκη και υπεγράφη ανακωχή.

Ο Διοικητής του οχυρού, Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος απήντησε.-


«Τα οχυρά δεν παραδίδονται, αλλά καταλαμβάνονται»!!! Ο Γερμανός αξιωματικός διαβεβαιώνει στην στρατιωτική του τιμή,πως δεν πρόκειται για τέχνασμα και ορίζει την επομένη 10η Απριλίου 1941 και ώρα 18.00΄νέα συνάντηση.

Στις 10 Απριλίου το οχυρό εγκαταλήφθηκε…

Εξερχόμενοι οι ΄Ελληνες μαχητές, απολαμβάνουν τιμές από Γερμανικό άγημα, το οποίο καλείται να επιθεωρήσει ο ΄Ελλην Ταγματάρχης!

Η Ελληνική Σημαία δεν υποστέλλετε, παρά μόνο μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ΄Ελληνα Στρατιώτη. Τα ξήφη των αξιωματικών και τα όπλα δεν αφαιρέθηκαν!

Ο Γερμανός Ταγματάρχης, Max Wuensche , μετέπειτα Αξιωματικός των SS και Υπασπιστής του Αδόλφου Χίτλερ, απευθεινόμενος στον ΄Ελληνα Ταγματάρχη, είπε.-

«Σας διαβιβάζω τα συγχαρητήρια και τον θαυμασμό των ανωτέρων μου. Οι Γερμανοί αισθανόμεθα υπερήφανοι που είχαμε αντίπαλο έναν τόσο ηρωικό Στρατό».


Ο νεαρός και σκληροτράχηλος Γερμανός Ταγματάρχης, θα γράψει στο προσωπικό του ημερολόγιο…« εδώ πάνω, ακριβώς κάτω από την κορυφή στο κεντρικό σημείο του Ρούπελ, μένουμε άφωνοι! Μπροστά η κορυφή…αδύνατον να προχωρήσουμε. ΄Οποιος τολμήσει να ξεμυτίσει γαζώνεται. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι τα λίγα και με δυσκολία φτιαγμένα αυτά οχυρά, θα ήταν τόσο δυνατά και μοντέρνα!

Ποιος μπορούσε να πιστέψει ότι οι ΄Ελληνας θα μας αντιστέκονταν τόσο σκληρά, με τόσο πείσμα και ηρωισμό!».

Οι Γερμανοί δεν κράτησαν αιχμαλώτους εις ένδειξη τιμής και σεβασμού…

Σ΄ένα οχυρωματικό συγκρότημα προκάλυψης, ένας Γερμανός Ταγματάρχης,ζητά να συναντήσει τον Διοικητή του…Παρουσιάζετε αγέρωχος ο Λοχίας ΄Ιντζος! Ο Γερμανός δεν μπορεί να πιστέψει πως το οχυρό διοικείται από έναν έφεδρο Λοχία! Του λέει

«Λοχία τούτο το μακελειό είναι δικό σου έργο. Μου σκότωσες τους καλύτερους άνδρες μου. Σε συγχαίρω!» Του δίνει το χέρι και κατόπιν διατάζει την εκτέλεσή του…Πάνω από 200 επίλεκτοι Γερμανοί Καταδρομείς κείτονταν νεκροί…

Σ΄ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό, στην παράδοση του οχυρού «Καρατάς» ο Γερμανός αξιωματικός ζητά να δει κι αυτός τον ΄Ελληνα Διοικητή…Παρουσιάζεται ένας νεαρός Ανθυπολοχαγός… Σαστισμένος ο Γερμανός Ταγματάρχης του προτάσσει το χέρι του και του λέει,«Ανθυπολοχαγέ…Σε συγχαίρω! Μου θανάτωσες 400 άνδρες!».

Ο ίδιος ο Χίτλερ, τον Μάιο του 1941, ενώπιον του Ράιχσταγκ , ομολόγησε.-

«Η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να διατυπώσω πως, από όλους τους αντιπάλους μας, τους οποίους αντιμετωπίσαμε, ο ΄Ελλην Στρατιώτης επολέμησεν με ύψιστον ηρωισμόν και αυτοθυσίαν και συνθηκολόγησε μόνον όταν η περαιτέρω αντίστασή του ήτο αδύνατος και κατά συνέπειαν μάταια»।

Φυλαχτείτε, ραγιάδες, έρχονται οι πασάδες!

Φυλαχτείτε, ραγιάδες, έρχονται οι πασάδες!


ΦΥΛΑΧΤΕΙΤΕ, ραγιάδες! Πλακώνουν σήμερα-αύριο οι... πασάδες της τρόικας για να ελέγξουν τους «Νενέκους» μας, αν μάζεψαν μπόλικους φόρους, αν τηρούν πιστά το θεοκατάρατο Μνημόνιο και αν έχουν βάλει μπροστά το ξεπούλημα της χώρας για τα 50 δισ. που πρώτοι αυτοί διέταξαν...



ΜΕΡΕΣ ΟΜΩΣ που βρήκαν! Σαν σήμερα το 1834, σύρονταν στο δικαστήριο να καταδικαστούν σε θάνατο δύο από τους πιο ατίθασους Ελληνες της ιστορίας: ο Κολοκοτρώνης και ο Πλαπούτας. Σε θάνατο, γιατί είχαν υψώσει ανάστημα στην τότε ξένη κατοχή (τη βαυαροκρατία) και τους Ελληνες Νενέκους. Σώθηκαν χάρη στην αρνητική ψήφο του ηρωικού δημοσιογράφου Πολυζωΐδη και του γενναίου δικαστή Τερτσέτη...



ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΟΥΝ τις προάλλες: «Πού είναι, ωρέ, πέντε - δέκα ψυχωμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, να σηκώσουν μπαϊράκι και να πουν στον αρχηγό τους: «Δεν βγαίνει, πρόεδρε (το «σύντροφε» το έχουν καταργήσει), ετούτο το αναθεματισμένο Μνημόνιο... Δεν δίνει λύση»! Τόλμησαν να το πουν φωναχτά η Βάσω Παπανδρέου, ο Παντελής Οικονόμου, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ιστορικά στελέχη και βουλευτές όλοι τους. Πίσω τους είναι και άλλοι (ένας θεός ξέρει πόσοι), που ψιθυρίζουν πολύ τολμηρότερες σκέψεις, όπως: «Να το καταγγείλουμε», «Να το αλλάξουμε», «Να το βάλουμε στην κρίση του λαού, γιατί αλλιώς πέφτουμε...».



Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥΣ, όμως, έτσι όπως εμφανίστηκε την Παρασκευή στη Βουλή, μοιάζει να έχει φορέσει την περικεφαλαία του Δον Κιχώτη και καβάλα στον... Ροσινάντε (με άλλα λόγια στην εύθραυστη πλειοψηφία και στο 22% της δύναμής του) να... λογχίζει ανεμόμυλους!.. Πώς εξηγείται; Μάλλον διότι παραμένει αφιονισμένος από τα συχαρίκια του πλανητάρχη που τον κολάκεψε γιατί πειθαρχεί τυφλά στο ΔΝΤ, γιατί παρέδωσε πρώτος και καλύτερος (και άνευ ανταλλάγματος) τη Σούδα και το Ακτιο και την Ανδραβίδα στη «Συμμαχία». Και, επιπλέον, γιατί δεν αγοράζει όπλα από τους Ρώσους και δεν επισείει το «βέτο» στα Σκόπια και δεν λέει όχι στο σχέδιο Ανάν και δεν παζαρεύει αγωγούς, «όπως είχε κάνει εκείνος ο επιπόλαιος προκάτοχός του και έφαγε το κεφάλι του»!..

«Φυλαχτείτε, ραγιάδες», φωνάζει από ψηλά η εθνική μας συνείδηση. «Από αύριο θα σας φλομώσουν οι Νενέκοι με οικονομίστικες ορολογίες και με κουδουνίστρες που σκοπό έχουν να σας μουδιάσουν, να σας κάνουν γκιαούρηδες, ίσως και γενίτσαρους...



«ΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ξέρετε ότι η ξενοκρατία έχει ζέψει τη δόλια πατρίδα στη μέγκενη της υποταγής, να ανεβάζει νερό εφ’ όρου ζωής, δηλαδή να δουλεύει μόνο και μόνο για να πληρώνει τόκους στους δανειστές. Και ποτέ να μην ανασάνει. Γιατί να μην ανασάνει; Γιατί ο λαός της είναι ατίθασος. Και τώρα (τώρα που τον έχουν κάνει ινδικό χοιρίδιο παγκόσμιας μελέτης) είναι ευκαιρία να σκορπίσει, να κιοτέψει, να ξαναγίνει ραγιάς...».



ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ; Τι λέει άραγε η πολύ σκεφτική Βάσω Παπανδρέου; Και ο πολύπειρος Παντελής Οικονόμου; Και οι λιγομίλητοι Κώστας Σκανδαλίδης και Βαγγέλης Βενιζέλος; Τι λέει η αινιγματική Αννα Διαμαντοπούλου; Και τι λέει ο εκρηκτικός Θεόδωρος Πάγκαλος; Οι συνάδελφοί τους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας περιμένουν τον χρησμό τους, όπως τον περίμενε και ο Ιουλιανός ο παραβάτης. Μήπως θα πουν κι αυτοί στον πάντα ζωντανό και εξόχως ανήσυχο κόσμο του ΠΑΣΟΚ εκείνο το «...απέσβετο και λάλον ύδωρ!»;



ΥΓ.: ΧΡΩΣΤΑΩ σήμερα ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι με επαινούν ή με επικρίνουν για τα γραφόμενά μου. Από τον πρώην εργοδότη και οικογενειακό φίλο Βαρδή Βαρδινογιάννη (που τον έχω φάει να βγει στη δημόσια ζωή ως κοινώς αποδεκτή προσωπικότητα, αλλά...) έως τον κυρ Αποστόλη, τον αγρότη από τον Γράμμο και το κυρ Γιώργη από την Κρήτη και τον καταπράσινο αλλά ευγενέστατο κ. Κατωπόδη από την Αθήνα και άλλους πολλούς. Τα κείμενά τους είναι η μόνη μου περιουσία, ευτυχώς αφορολόγητη! Θα συνεχίσω μαζί τους να ψάχνουμε για τον... νέο Υψηλάντη! Το υπόσχομαι...

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011Αμφιβολίες τρέφουν οι Βρυξέλλες για την ικανότητα της Ελλάδας να βγει από την κρίση

Στις επόμενες μέρες αναμένεται να φτάσουν στην Αθήνα ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπάι και ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν Κλόντ Τρισέ με στόχο να τονώσουν την αξιοπιστία της Ελλάδας και να.... αναδείξουν τον καθοριστικό παράγοντα της ευρωπαϊκής παρέμβασης σύμφωνα με δημοσίευμα στο «ΒΗΜΑ».




Ο λόγος της επίσκεψης έγκειται και στην ανησυχία στελεχών των Βρυξελλών για την ικανότητα της Ελλάδας να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα της.

Όπως αναφέρει το “BHMA” δύο είναι οι βασικοί λόγοι που στις Βρυξέλλες αμφιβάλουν για την δυνατότητα της χώρας μας να αντιμετωπίσει τις οικονομικές δυσκολίες:



- o πρώτος λόγος αφορά την πολιτική βούληση της κυβέρνησης για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις

- ο δεύτερος αφορά την ικανότητα της κρατικής μηχανής να τις εφαρμόσει στην πράξη.



Ο Γιάννης Εμμανουηλίδης, αναλυτής του πολύ σοβαρού «think tank» των Βρυξελλών Εuropean Ρolicy Center, αναφέρει ότι : ««Πιστεύω ότι υπό προϋποθέσεις το 2012 η ΕΕ θα μπορούσε να λάβει νέες αποφάσεις για τη διευκόλυνση της Ελλάδας. Και αυτό διότι κυρίως οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες, όπως και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, είναι εξαιρετικά εκτεθειμένες σε ελληνικά χρεόγραφα»



Κατά τον ελληνογερμανό αναλυτή η νέα επιχείρηση αρωγής προς την Ελλάδα θα είναι σύνθετη, θα αφορά δηλαδή την επιμήκυνση των χρόνων αποπληρωμής των δανείων, τα επιτόκια, την αγορά ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά κ.ά. Δεν θα πρέπει να περιλάβει όμως το περίφημο «κούρεμα» (haircut) της αξίας των ελληνικών ομολόγων, αφού κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε μύρια όσα προβλήματα στους ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι στο μέλλον θα απέφευγαν τα ελληνικά ομόλογα «όπως ο Διάβολος το λιβάνι».



«Ισως το 2012 να είναι η τελευταία επιχείρηση διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Και αυτό διότι μετά το 2012 μπορεί να μην έχει νόημα οποιαδήποτε επιχείρηση διάσωσης. Συν τοις άλλοις, μετά το 2012 ενδεχόμενη κατάρρευση της Ελλάδας μπορεί να μη συνιστά “συστημικό κίνδυνο” για την ευρωζώνη, όπως συμβαίνει σήμερα. Στην περίπτωση αυτή η ευρωζώνη δεν θα έχει καν νομικό πάτημα για να βοηθήσει την Ελλάδα» σημειώνει ο κ. Εμμανουηλίδης.

ΠΗΓΗ:http://www.newscode.gr

Το ΔΝΤ πιέζει την Ελλάδα για ελεγχόμενη χρεοκοπία..

Σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού Spiegel, το ΔΝΤ πιέζει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το γερμανικό περιοδικό αναφέρει ότι το Ταμείο αμφιβάλλει για το κατά πόσο οι προσπάθειες που καταβάλει η Ελλάδα είναι επαρκείς για τη δημοσιονομική της εξυγίανση, χωρίς ελάφρυνση του...






χρέους που θα φτάσει περίπου στο 150% του ΑΕΠ. Επισημαίνεται ότι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ έχουν εκφράσει αυτούς τους προβληματισμού σε στελέχη ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Ως ενδεχόμενα μάλιστα προτείνονται το «κούρεμα» των ομολόγων ή η μετάθεση της αποπληρωμής τους, ή, τέλος, η μείωση των τοκοχρεολυσίων. Και τα τρία σενάρια οδηγούν στο αποτέλεσμα ότι οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων θα υποχρεωθούν να παραιτηθούν από μέρος των αξιώσεων τους.



Κατά την άποψη του ΔΝΤ, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει το ταχύτερο να αρχίσει συνομιλίες με τους πιστωτές της και να τους ανακοινώσει τη σχεδιαζόμενη αναδιάρθρωση χρέους. Το ΔΝΤ ωστόσο διστάζει ακόμα να δημοσιοποιήσει τις σκέψεις του, επειδή φοβάται ότι έτσι θα επιδεινώσει τη θέση της Πορτογαλίας. Πάντως, ο υπουργός Οικονομικών, μιλώντας την Παρασκευή στο Bloomberg επανέλαβε για μία ακόμη φορά ότι η ελληνική κυβέρνηση αποκλείει την αναδιάρθρωση και τόνισε ότι η Ελλάδα θα φάνει συνεπής προς τους πιστωτές της.